Baron

Na iets meer dan vijf weken FNPT 2 vliegen, heb ik afgelopen woensdag het eindexamen gehaald! De volgende ochtend kon ik vroeg aantreden voor het eerste (taxi)beurtje op de Baron om vervolgens voor de eerste vliegles de lucht in te gaan.
Nadat we de take-off klaring kregen kwamen de twee motoren aan de vleugels met elk 300 PK tot leven en binnen no time vloog ik met prachtig uitzicht over Groningen, Assen en de wadden in het oefengebied op ongeveer 7000 ft.
De komende vier weken wordt dat het domein waar we het multi-engine vliegen 'in het echt' gaan leren. Hierin zitten ook mooie navigatietrips naar bestemmingen door Europa!
Binnenkort een update over het baron-traject.


* er kan dus ook op één motor worden gevlogen!

FNPT II

Zo, inmiddels bij vlucht 15 van de 24 aangekomen. Dat betekent dat de eerste twee modules zijn afgesloten!
1 t/m 9 was een basismodule met veel departures, approaches, airwork en alles dat daar bijhoort. Aagezien de Baron (dus ook de sim) een stuk sneller cruist dan de Archer en Arrow in Amerika moet je eigen werktempo ook omhoog. De procedures gingen steeds beter dus we hebben de module gewoon prima afgesloten!
Daarna kwam de module met engine failures. In Amerika hadden we één motor en als die stopte moest je zoeken naar een veldje om hem neer te zetten. Hier hoeft dat niet aangezien we redelijk 'normaal' kunnen vliegen op één motor. De procedures voor engine failures gedurende alle fases van de vlucht worden dan ook tijdens vier vluchten uitgebreid behandeld, wederom zonder problemen door!
Momenteel zijn we bezig met navigeren. Dat wil zeggen erg veel plannen. Zoals het er nu naar uitziet zijn we over ongeveer twee weken klaar op de sim en wordt er gevlogen op de Beechcraft Baron! Heel erg veel zin!

Terug in Eelde

Na een afwezigheid van ongeveer 11 maanden was het twee weken geleden zover: beginnen aan de grondschool voor het multi-engine traject in Eelde. Eindelijk terug!
De afgelopen twee weken waren dan ook gevuld met presentaties en opdrachten om weer aan Nederland/Europa te wennen en de boeken van de Beechcraft Baron (BE58) te leren.
Maandag kregen we een drietal toetsen en woensdag stond de eerste simulatorsessie op het programma.
Het vliegprogramma bestaat eerst uit een serie van 24 simulatorsessies op de zogenaamde FNPT II. Dit is een simulator van de Baron. Hierin trainen we alle procedures, emergency's, failures etc etc voordat we het toestel in het echt mogen beteugelen. Het tempo zit er gelukkig weer in en het is weer leuk om full time met vliegen bezig te zijn.
Binnenkort een update over de voortgang hier.

Groetjes

Winguitreiking + foto's

Op dit moment zit ik op Phoenix Sky Harbour Airport te wachten op het vliegtuig naar huis.
Gisteren om tien uur werden de naamplaten van Jeffrey, Jorne, Sven en mij door Mr. Haber van ons uniform gehaald en werd er plaats gemaakt voor de wing. Een apart maar mooi moment wat betekent dat het Amerika-traject succesvol is beeindigd.
Nog voor de laatste keer op de ramp voor wat foto's bij de vliegtuig, papierwerk in orde gemaakt en ingepakt.
Ik heb hier absoluut een geweldige tijd gehad in Amerika, onwijs genoten en een nieuw enhoofdstuk breekt weer aan in Eelde: multi-engine vliegen. Waarschijnlijk beginnen we pas in maart dus ik heb nog even.
Ik wil iedereen bedanken voor de berichten/reacties, alle steun en het volgen van m'n blog.
Ik zal thuis nog wat foto's van de winguitreiking plaatsen.*

Max

vluchtnummer:
Phoenix - Detroit NW2230 tijd: 15:00-20:58
Detroit - Amsterdam NW0248 tijd: 21:55-11:40

*foto's

Commercial Pilot License

Hij is binnen! Ook de laatste check is succesvol afgerond en de laatste vlucht in de Arrow is gevlogen.

Vanochtend lekker op tijd opgestaan, rustig m'n navigatie gaa voorbereiden en het weer nog eens bekeken. Dat was absoluut prima! geen wolkje aan de lucht, in tegenstelling tot de laatste dagen. Om half 9 naar school gegaan en de kist: de Arrow 47M bekeken en gecheckt of alles goed was. Om kwart voor tien was de Nederlandse examinator gearriveerd en konden we de vlucht doorspreken. Kwart over 10 zat ik in de kist met een dosis gezonde spanning en ongelofelijk veel zin om te vliegen.
Zoals gewoonlijk een drukke zondag op Falcon Field en omgeving als alle mensen met een brevet die vrij zijn een rondje gaan vliegen. Door de nog lage temperatuur schoten we omhoog en draaide ik naar het zuiden. Na een stukje navigeren moest ik uitwijken (diverten) naar Casa Grande. Aldaar een aantal landingen laten zien om vervolgens weer naar het noorden te vertrekken. Boven bekend gebied de steep turns- en stalls gedaan en daarna ging het gas dicht: gesimuleerde motorstoring.
De volledige procedure uitgevoerd en naar een veldje toegegleden. Toen ik er vlak voor hing kon het gas weer open en scheerden we omhoog, terug naar Falcon Field.
Nog twee laatste landingen op runway 4 right en toen was het over: Ik werd gefeliciteerd met het behalen van m'n CPL!
Boven nog nagepraat over de vlucht, formulieren ingevuld en naar huis.
Morgen om half 10 komt het mooie moment dat de wing op m'n uniform komt samen met Sven, Jeffrey en Jorne die hun checks ook gister en vandaag hebben gehaald.
Dinsdag vlieg ik, samen met Jeffrey, terug naar Nederland zodat ik woensdag rond het middaguur aankom op Schiphol!
Morgen zal ik nog wat foto's van de winguitreiking plaatsen.

Tot woensdag

Morgen CPL-5!

Na een weekje met veel regen, een lage wolkenbasis, slecht zicht en harde winden was het vandaag eindelijk weer een beetje normaal. Als we de getallen mogen geloven is er de afgelopen dagen véél meer gevallen dan normaal in een heel jaar!
Tussendoor heb ik nu gelukkig toch de vier CPL-vluchten kunnen doen waardoor ik morgen om half 11 's ochtends de final check mag doen voor het CPL-brevet en de gouden wing die de naamplaat op m'n uniform snel gaat vervangen!

Wish me luck en tot snel,

Max

IFR rated!

Hij is binnen, de D-29 IFR-check! Tussen al het noodweer door, met winden die we hier nog weinig gezien hebben en flinke turbulentie was het wel pittig, maar het resultaat is er: pass!
In eerste instantie bleek de wind te hard maar het nieuwe weerbericht van Falcon Field van 14:00 uur was gelukkig weer binnen de limieten. Na wat intercepties kon ik achtereenvolgens slow flight, een steep turn en een stall laten zien. Daarna werden een aantal instrumenten afgeplakt zodat ik met de overgebleven meters een aantal oefeningen moest doen (limited panel).
Na een ILS -en VOR-approach op Gateway mocht ik terug voor de laatste landing. Er werden winden gegeven die wederom op het randje waren maar kon hem toch weer veilig aan de grond zetten toen het ook nog flink begon te regenen.
Binnen nog een aantal vragen gekregen en toen werd m'n hand geschud met de boodschap dat ik geslaagd was, een heerlijk gevoel!
De finale van het vliegtraject hier in Amerika zit er dus aan te komen. Morgen meteen twee van de vijf CPL vluchtjes om me klaar te stomen voor de CPL-05 eindcheck. Leren én plannen dus!

Groeten uit de regen,

Max

Morgen D-29!

Even een aanvulling op het bericht van gisteren.
Ik vlieg morgen om twee uur 's middags m'n IFR eindcheck, nog even leren en morgen knallen dus!

groetjes

Getting close..

Goedenavond,

Er is weer een hoop gebeurt sinds het laatste bericht. Allereerst de eerste twee wings uit onze groep! Eerst Michiel en de dag erna kreeg ook Pim de glanzende gouden vleugel. Dat betekende dat ook het aantal bewoners van huize 2012 halveerde.
Met vliegen is het de laatste dagen weer flink opgeschoten:
Vorige week moest ik woensdag om een lullige reden cancellen: een vliegtuig van iemand anders ging kapot waarna ik mijne kon 'inleveren'. Ook dat hoort erbij, shit happens.
Uiteindelijk toch de laatste navigatievlucht kunnen vliegen waarna ik begon met de examentraining voor IFR.
Donderdag was er een delegatie van de KLM op bezoek samen met de directeur van de KLS. 's Middags een presentatie en 's avonds een een borrel waar Pim ook zijn wing kreeg uitgereikt.
De volgende dag bleek dat ik voor zowel zaterdag als zondag twee keer op het rooster stond.
Gister en vandaag heb ik 3 uur flink gebikkeld om alle procedures goed uit te voeren en de naalden in het midden te houden tijdens o.a. verschillende approaches, airwork, holdings, intercepties en gesimuleerde noodsituaties. De laatste vlucht voor D-29 is weer een soort interne check. M'n instructeur heeft er vertrouwen in dus kan ik me gaan opmaken voor de IFR-eindcheck die ik waarschijnlijk dinsdag heb. Morgen heb ik een 'verplichte' dag vrij omdat ik zes dagen achter elkaar gevlogen heb. Mooi om de theorie nog even goed op te frissen!
De weersverwachtingen voor deze week zien er helaas iets minder mooi uit, dus het wordt nog even afwachten wanneer de laatste zes vluchtjes worden gevlogen.

Groetjes uit Arizona,

Max

Navigatie

Heey allemaal,

Het is weer even geleden sinds het laatste bericht, dus zal ik weer even updaten.
Ik ben inmiddels begonnen (en alweer bijna klaar) met navigatie.
Navigatie met IFR is anders dan met VFR, waar je eigenlijk bijna je hele route zelf kan bedenken.
Nu maken we gebruik van zogenaamde airways (een soort snelwegen in de lucht) die tussen verschillende radiobakens lopen. Vorige week donderdag had ik de eerste twee navigatievluchten, waarvan er een 's nachts gedaan moest worden. Aangezien mijn instructeur niet 's avonds vliegt, werd het wederom 's ochtends heel vroeg. Vijf uur stond ik op het rooster en ik had gepland naar Yuma, een veld in het hoekje van Arizona tegen de grens van zowel Californie als Mexico aan.
Een hoop werk om alles op tijd af te krijgen maar om kwart over vijf hingen we dan toch in de lucht. Het was even wennen met navigeren, maar na anderhalf uur stond ik in Yuma aan de grond te kijken hoe de zon opkwam. Het vliegtuig werd bijgetankt, we haalden een kop koffie en gingen weer terug.
De volgende dag ben ik voor één vlucht naar Ryan geweest, vlakbij Tuscon in het zuiden. Waar ik op hoopte was nog een lange navigatietrip naar Californie samen met iemand anders. Dennis bleek ongeveer gelijk te lopen en zijn instructeur was wel in voor een lange vlucht.
Dus wij zijn begonnen met plannen naar de westkust. Een flink karwei waar we uren mee zoet waren om alles uit te zoeken. De route ging als volgt: Falcon-Yuma (ik), Yuma-Carlsbad, San Diego (Dennis), Carlsbad-Long Beach,LA-Palm Springs (ik) en van Palm Springs naar Falcon vloog Dennis weer. Zaterdagochtend vroeg opgestaan om alles uit te rekenen en het weer te bekijken. Gelukkig was alles in orde dus konden we gaan. Op Yuma (voor de tweede keer in 3 dagen) had ik een zogenaamde PAR-approach gedaan. Hierbij kijk je alleen naar binnen en praat de verkeersleider je compleet naar binnen, met woorden zoals: on glide-slope, right off centerline, correcting. Je hoort wat hij zegt en gaat aan de hand daarvan corrigeren. Deze link laat zien hoe dat eruit ziet in het echt:

Vervolgens vloog Dennis naar de kust, vlak langs de grens van Mexico. Vanwege de drukte op Carlsbad met zakenjets, moesten we tot op het laatst een zo hoog mogelijke snelheid houden, dus spectaculair was het zeker! Heerlijk weer vlakbij San Diego waar we even hebben gegeten. Toen was het mijn beurt om naar Long Beach vliegen, een kort stuk langs de kust waarna ik de ILS daar deed tussen alle airbusen etc. Daarna meteen doorgegaan naar Palm Springs en over LA gevlogen! De stad is bijna niet eens compleet te zien vanwege de immense grootte. Anderhalve week terug liepen we er nog doorheen en zo vlieg ik er zelf overheen, mooie ervaring.
Het werd inmiddels donker en achter de bergen waren de lichtjes van Palm Springs al te zien. Ook op Palm Springs weer bijgetankt en toen was het weer de beurt aan Dennis om ons naar huis te brengen. Kapot maar met een mooie ervaring thuisgekomen en de volgende dag bleek dat ik deze week twee dagen weekend had dus kan ik vandaag en morgen navigatie afronden en aan de examentraining voor IFR beginnen. De D-29 IFR-check verwacht ik dan ook ergens begin- tot halverwege volgende week te hebben. Daarna zijn er vier vluchtjes om weer te wennen aan VFR op de Arrow waarna CPL-5 de officiele eindcheck hier in Amerika is. Het zit er dus bijna op hier, dus jullie kunnen me weer snel op Schiphol in de kou verwachten!

Tot snel,

Verslagje

Zo, het laatste bericht was er eentje vlak voordat ik in de auto stapte en richting Los Angeles ging om daar oud en nieuw te vieren. Ik had er echter een vreemde dag/nacht opzitten.
Vorige week dinsdag vloog ik overdag D-11. De twee vluchten daarna zijn gecombineerd waarvan D-13 de nachtsolo is. Dus tijdens D-11 vroeg ik aan m'n instructeur of het nog mogelijk was om de nachtsolo voor de jaarwisseling te doen. 'Ja hoor', zei hij, 'morgenochtend, héél vroeg'. Dus bijna dezelfde nog stond ik op het rooster om half 4. Met maar een paar uurtjes slaap naar een compleet verlaten school gegaan en het nodige papierwerk gedaan. Om half 4 zijn we vertrokken naar Gateway voor een paar nachtcircuitjes. Na een paar landingen had hij het wel gezien en kon ik hem bij de FBO afzetten. En toen zat ik weer alleen, voor de allerlaatste keer tijdens de opleidning. Op Gateway was het erg rustig en om half 5 schoot ik de gladde nachtlucht in voor vijf stop and go's. Nog even goed genoten van deze laatste keer en de vele lichtjes beneden.
Instructeur weer opgepikt en vertrokken naar het zuiden. Aldaar een ILS-approach gedaan op Casa Grande. De ILS is een naderingssyteem dat je zowel in het horizontale- als het verticale gebied naar de baan begeleidt. Ook hier kijk ik alleen naar binnen en ga je door tot de zogenaamde beslissingshoogte. Als m'n instructeur dan niks gezegd heb moet ik op dat moment de procedure uitvoeren voor de doorstart en opnieuw op de nadering te komen. Echter, als hij daarvoor 'runway' zegt of 'visual', kan de bril af en mag er geland worden.
Hieronder een overzicht van een ILS-approach.

Hier staan alle hoogtes, koersen etc. in die je nodig hebt om het geplubliceerde pad te volgen.
Ik hing ergens voor de baan die op dat moment niet te zien was, recht op een donker gat af dus. Op Casa Grande kan je vanuit de cockpit de lichten van het vliegveld bedienen. Door de microfoon een aantal keer in te drukken lag een prachtig verlichte baan recht voor me, erg mooi om te doen.
Flink gesloopt maar voldaan om zeven uur teruggekomen om nog maar een aantal uurtjes slaap te pakken.
's Middags besloten al wat eerder weg te gaan omdat Albert niet meer hoefde te vliegen die dag.
Na een voorspoedige reis aangekomen bij het hotel vlakbij LAX (airport) en Albert ging ook naar zijn ouders die verderop sliepen.
De volgende dag rustig ontbeten, nog gebeld door Opa en Oma vanuit Nederland en een taxi genomen naar Santa Monica. Heerlijk in het zonnetje de promenade afgelopen en bij het strand gezeten. 's Middags kwam de familie aan uit Las Vegas en na een rondje bij het strand teruggegaan naar het hotel en wat gegeten. Na een tip in het hotel zijn we naar de Universal Citywalk gegaan, het openbare gedeelte van Universal Studios.
Een behoorlijke drukte, een heel klein beetje vuurwerk en een andere sfeer dan in Nederland, waar alles toch ondersteboven staat.
Even goed prima vermaakt, en de volgende dag Hollywood, walk of fame en Beverly Hills verkend.



De meiden met superman

Daarna gingen Theo, Mieke, Danique, Anneke, Ronald en Anouk naar het vliegveld en ben ik daar weer opgehaald door Albert. Na zes uurtjes doorknallen kwamen we weer in Phoenix aan.
Zaterdag en zondag nog kunnen uitrusten en leren. Vandaag is er weer gevlogen en morgen staat D-15 alweer op het programma. Na 16 begint navigatie, weer wat verdere bestemmingen dus!
Er is ook een mijlpaal binnen: de eerste 100 vlieguren! Het begin van hopelijk nog héél veel vlieguren.

Groetjes