Oud en Nieuw: LA

Aangezien mijn ouders met oud en nieuw in LA zijn heb ik besloten daar ook heen te gaan voor een paar dagen.
Volgend bericht een verslag hiervan en ook van m'n nachtsolo die ik afgelopen nacht heb gevlogen.
Alvast de beste wensen en een goed 2010!!

Max

Kerst

Het is inmiddels zondag en Theo, Mieke, Danique, Anneke, Ronald en Anouk zijn weer op doorreis naar de Grand Canyon.
Donderdagavond kwamen ze na een lange reis uit LA aan in Mesa. Meteen de auto maar ingesprongen om naar de Cheesecake Factory in Scottsdale te gaan. Aldaar een lekker Amerikaans diner gehad en na een bak koffie in ons appartement zijn ze teruggegaan naar het hotel.

De volgende dag hebben we een stuk van de Apache trail gereden: een mooie route die hier vlakij begint en flink de bergen ingaat. Bij een heerlijk zonnetje en 15° C. was het ook buiten de auto goed vol te houden.


Mooie foto's gemaakt en 's avonds in Tempe gaan eten bij één van de weinige restaurants die wel open waren met kerst.
Tweede kerstdag hebben we eerst de school laten zien om vervolgens naar Scottsdale Fashion Square (hele grote Mall) te gaan.



We bleken echter niet de enige met dat idee aangezien er gewoon geen parkeerplaats te vinden was. Vooral de meiden hebben flink ingeslagen en 's avonds bij de Chillis in Mesa gegeten.

Het bezoek zit er dus weer op, al bestaat er een kans dat ik met de jaarwisseling ook in LA ben te vinden als zij daar ook weer zijn. Dit is wel afhankelijk van mijn rooster.
Leuke dagen gehad en zij gaan verder op weg naar de Grand Canyon, Las Vegas en LA.

Max

ps. de foto's van de afgelopen dagen zijn aan de rechterkant bij het knopje 'Picasa webalbum' te vinden!

Morgen bezoek!

Vandaag wederom twee missies gedaan waaronder de laatste van de acht simsessies.
Met het 'echte' vliegen ben ik inmiddels bij D-09. De eerste module is afgesloten en de volgende is begonnen: approaches, oftewel naderingen.
Even ter vergelijking, met VFR kwamen we aan op een vliegveld en was er een vastgestelde manier om het circuit rond de baan op zicht binnen te komen. Nu met IFR simuleren we dat bijv. het zicht zo slecht is, dat je je niet kan orienteren aan de hand van punten op de grond. Daarom vliegen we een vooraf bepaalde en gepubliceerde nadering, die je vrij houdt van alle obstakels in de buurt.
Er komt een hoop bij kijken met checklisten, procedures en briefings, maar het is ongelofelijk gaaf!
Buiten het vliegen hebben we niet zoveel gedaan deze week, IFR gaat over het algemeen een stuk sneller dan VFR dus is er minder vrije tijd. Deze tijd moet ook gebruikt worden om te leren.
Het mooie nieuwe is wel dat mijn ouders en Pim z'n ouders met héél wat tegenslagen gelukkig toch zijn aangekomen in LA en morgenmiddag in Mesa arriveren. Heel veel zin in het bezoek uit Nederland en ik ben waarschijnlijk t/m zondag vrij.
Voor iedereen hele prettige kerstdagen en tot snel!

Max

Update

Heey allemaal,

Even een update aangezien het vorige bericht van exact een week terug is.
Ik ben bijna aan het eind van de eerste module van IFR (1t/m 7). Ik ben begonnen met aiwork door alleen maar naar de instrumenten te kijken. Slow flight, stalls, en steep turns met alleen referentie van binnenuit.
Vervolgens ben ik- eerst op de sim- begonnen met het positiebepalen met behulp van de signalen van radiobakens op de grond. In het vliegtuig kan je dan zien waar je zit t.o.v. het baken. Een voorbeeld van zo'n baken is een VOR. Deze zendt signalen uit in 360 richtingen (voor elke graad één), die heten radialen:


Met behulp van de instrumenten in de cockpit kan je zien waar je zit en bepalen hoe je op een andere radiaal komt.
Verder ben ik ook bezig met zogenaamde holdings. Waarschijnlijk heeft iedereen al eens in een holding gezeten aangezien het vaak druk is vlakbij een (groot) vliegveld. Een holding is een soort wachtruimte in de lucht. Het is een patroon van twee stukken parallelle stukken van één minuut en twee bochten van één minuut (180°).


Op zich niet heel moeilijk, tot de wind erbij komt kijken. Het komt er op neer dat je als vlieger constant correcties aan het maken bent aan de hand van de wind die je ervaart in de holding. Nog twee vluchten en dan ga ik verder met approaches op instrumenten.
Een beetje een technisch verhaal en hoop dat het te begrijpen is!
Ik vind het wel leuk omdat je eigenlijk constant bezig bent en het plaatje voor je moet blijven zien. Verder heb ik ook voor het eerst een hele vlucht in het donker gemaakt en dus de eerste nachtlanding! Mooie ervaringen allemaal.

Groeten uit Mesa

IFR op de Piper Arrow

Inmiddels heb ik twee 'echte' beurtjes en drie simsessies gehad in het IFR-traject.
Het eerste beurtje (D-00) was nog VFR om te wennen aan de Arrow en het crewconcept. Daarna heb ik achter elkaar drie simsessies gehad. Deze beweegt niet, maar je kan er de procedures en scan van de instrumenten prima op oefenen. Vanochtend mocht ik gelukkig toch weer echt de lucht in. In het donker in take-off gegaan en voor het eerst Phoenix by night gezien! Vervolgens alle oefeningen gedaan die ik ook op de sim had geoefend.
Het landen terug op Falcon ging weer op zicht dus het brilletje kon af.

Verder waren er goede feestjes dit weekend aangezien een klasgenoot, Lex (Apenrots), z'n CPL had gehaald!
Daarna toch weer flink de boeken in gegaan voor de omschakeling!

Het is hier nu 's ochtends vroeg maar net boven het vriespunt en het voelt dan alweer bijna net als Nederland met kerst. Over twee weken, als het kerst is, komen m'n ouders en Danique samen met Anneke, Ronald en Anouk hier voor een paar dagen! Leuke vooruitzichten dus. Snel weer een update.

groetjes

Private Pilot License!

Jawel! VFR is binnen, absoluut geen perfecte vlucht gevlogen maar genoeg om het eerste traject af te sluiten. Dit staat in principe gelijk aan een Private Pilot License (het PPL brevet). Wij gaan dit in Amerika echter uitbreiden naar een commercieel brevet zodat je geld mag verdienen met vliegen.

De dag ervoor gehoord dat ik naar Tuscon moest plannen, in het zuiden. Het ging erom dat ik uit kon leggen waarom ik bepaalde keuzes had gemaakt, aangezien we vrij snel gingen diverten. Na de mondelinge overhoring over m'n route, kaart en regelgeving kon ik voor de laatste keer naar een Archer lopen om me klaar te maken voor het vliegen. Na een southeast departure een transitie door het luchtruim van Gateway gevlogen naar het zuiden. Eenmaal in de klim vanaf Falcon kreeg ik de eerste gesimuleerde motoruitval en ik volgde de procedure en vertlde hem dat ik wilde landen op Falcon, aangezien dat naast me lag. Dat was genoeg dus gas erop en doorklimmen. Een stuk verderop moest ik diverten naar Casa Grande. Ik kon gelukkig snel een vergissing over m'n huidige positie oplossen en koers zetten naar het veld.
Daar begonnen de landingen, normaal en glide-in gingen redelijk maar flapless ging minder. Na de landingen naar het noorden gevlogen om op de gebruikelijke plekken m'n oefeningen te laten zien: gesimuleerde noodlanding, steile bochten, stalls en een stukje langzaam vliegen. Wederom over Gateway teruggevlogen en na nog een gesimuleerde emergency kon ik landen op Falcon. M'n gevoel was minder dan D43, maar ik kreeg snel te horen dat ik het wel gehaald had, toch een lekker gevoel!
Binnen nog de nodige opmerkingen en tips gehad die ik kan toepassen met IFR-vliegen en om over een x aantal weken CPL-examen te doen. Vervolgens alle boeken van de Archer ingeruild voor die van de Arrow.



Een nieuw hoofstuk is dus aangebroken hier in Amerika. Het naar buiten kijken is voorlopig over. Ik ga nu op de Piper Arrow vliegen die iets anders is. Zo kunnen de wielen worden opgehaald, is de propeller verstelbaar in hoek voor efficienter vliegen en is hij sneller en zwaarder.
Ik draag vanaf nu een speciaal brilletje waardoor ik alleen naar binnen kan kijken en volledig aan de hand van de instrumenten ga vliegen. Bovendien wordt het procedureel anders. Tijdens VFR deed ik alle checklisten en procedures zelf (single-pilot). Vanaf nu ga ik m'n instructeur opdrachten en commando's geven. Het komt een stuk dichter in de buurt van het 'echte werk' dus!
Morgen begin ik met de introductie op de Arrow en het eerste simbeurtje.

Groeten uit een koud Arizona!

Morgen D-44

Gister had ik m'n D43 check met mr. Hitt, een IFR-instructeur. Ik stond om kwart over zeven op het rooster en na eerst een mondelinge overhoring over de kaart, de route en bij het vliegtuig zelf, konden we gaan vliegen: 'Let's rock and roll'.
Ik mocht gelukkig een vrij standaard planning maken naar Gila Bend en onderweg moest ik m'n eerste leg onderbreken om airwork te doen. Slowflight, steepturns en stalls gingen goed en toen trok hij m'n gas dicht voor een PFL. De eerste kwam ik te dichtbij uit, maar de tweede keer ging beter.
Ik moest de navigatie vervolgen en ondertussen uitrekenen hoeveel brandstof ik nog had. Vervolgens moest ik diverten naar Glendale (ten westen van Phoenix) en toen ik alles had berekend en op koers zat, wist ik al dat ik recht naar een bergketen vloog waar ik niet overheen kon. Ik moest een zogenaamde 'dogleg' vliegen, waarbij je om het obstakel vliegt en daar weer extra berekeningen voor maakt. Eenmaal vrij van de berg kon ik weer terugsturen en na twee landingen op Glendale gingen we via het noorden terug naar Falcon. Langs de grenzen van het luchtruim van Sky Harbour gevlogen en de laatste landing op Falcon was een glide-in die goed ging. Eenmaal binnen kreeg ik te horen dat ik klaar was voor D-44 en na nog wat tips en opmerkingen kon ik tevreden naar huis.
Thuis het rooster goed in de gaten gehouden of ik er al opstond voor D44. Het bleek dat ik er niet opstond voor vandaag, maar nu wel voor morgen. Dus de dag nog even gebruiken om te leren en morgen keihard m'n best doen om VFR binnen te slepen! Wish me luck!

Gisteravond kreeg ik nog wel twee mooie pakketjes van Sinterklaas uit Nederland.
Heel erg bedankt voor de kaarten, briefen, boek en al het lekkers! echt super!




Groetjes uit Arizona

Six Flags Magic Mountain

14 uur reistijd, 8 uur achtbaantijd en niet zoveel slaap: Een beknopte samenvatting van vrijdagavond tot zaterdagnacht.
We hadden al een tijdje een wens om naar één van de grootste achtbaanpretparken ter wereld te gaan: Six Flags Magic Mountain, ten noorden van Los Angeles. Aangezien er een redelijke groep het gehele weekend vrij was, hebben we de knoop toch maar doorgehakt en wilden rond 8 uur 's avonds gaan rijden. De Cadillac van Jeffrey, Jeroen en Albert zou meegaan en onze auto. We gingen nog even naar de Mac voor wat snel eten en bij de Mac zag ik al snel dat de motortemperatuur van onze auto nogal opliep. Het bleek iets met de koelvloeistof te zijn en onze auto kon dus niet mee. Gelukkig hadden we Ramon overgehaald zijn auto mee te nemen en konden we met een beetje vertraging toch richting LA vertrekken. Na een uurtje of 3 rijden, midden in de woestijn, gaf de benzinemeter van de Cadillac opeens wel erg laag aan en net na de afslag sloeg hij af! Daar stonden we dan, midden in de woestijn en vlak naast een verlaten tankstation. Gelukkig zat daar wel een café die ons een nummer gaven voor dit soort problemen. Uiteindelijk niet lang hoeven wachten totdat er iemand aankwam met een vers tankje benzine. Verderop nog maar even volgegooid en om twee uur LA-tijd kwamen we aan bij het hotel tegenover het park. Om 9 uur ging de wekker weer om om half 11 in het park te zijn. We hadden thuis al speciale kaartjes besteld zodat we overal vooraan konden staan. Dit bleek een gouden greep! 's Ochtends nog even snel ontbeten en eenmaal onderweg staken de hoge achtbanen al ver boven de bomen uit. Aangezien we gruwelijk handige kastjes/computertjes hadden gekregen (die we hadden besteld) waar je je kon inschrijven per attractie, hoefden we nergens extreem lang te wachten. Hangende achtbanen, staande achtbanen, liggende achtbanen, gewone achtbanen. Alles hebben we bijna wel gehad. Echt een superdag met de ene achtbaan nog gekker dan de andere.






In m'n picasamap staan de foto's/filmpjes.
Na de laatste achtbaan voldaan terug naar de auto gegaan voor de terugrit naar Phoenix. Albert, Jeroen, Ramon en ik gingen terug omdat onze checks eraan komen. Michiel, Pim en Jorne bleven nog een dagje om nog wat van LA te zien. Om 3 uur reden we de poort van the Springs weer door en half vier lag ik weer lekker in m'n eigen bed.
Zondag bleek dat ik er nog niet opstond voor m'n 43 dus kon een nog een dagje rustig leren en bijkomen. Morgen sta ik er gelukkig wel op om 7:15. Ik moet plannen naar Gila Bend waar ik onderweg een diversion krijg, landingen moet laten zien, airwork moet doen en PFL moet doen. De generale voor de D44 eindcheck dus, die ik hopelijk de dag erna mag vliegen.
Snel weer een update!

Hoi!

Solofilm

Solofilm Max Dorenbos from Max Dorenbos on Vimeo.

Onder het motto beter laat dan nooit heb ik dan eindelijk ook m'n solofilm in elkaar gedraaid. Enjoy!

Even weg!

Heey!

Aangezien we vrij zijn dit weekend, hebben we besloten z.s.m. naar LA te vertrekken voor een bezoek aan Six Flags Magic Mountain. Ik zal zaterdagavond weer terug zijn aangezien ik de zondag nog wil gebruiken om te plannen voor m'n D-43 check.
Snel een verslag hiervan!

groetjes

Lake Havasu

350 mijl, 4,5 uur en 3 vliegvelden.
Dat was ongeveer mijn dag afgelopen zaterdag. Zoals ik al eerder had gezegd is dit de laatste solo, die vanwege flinke drukte en kapotte kisten voor o.a. mij flink was uitgesteld. Nadat ik vrijdagavond zag dat ik op het rooster stond begon het werk om alles uit zoeken:
Route, hoogtes, orientatiepunten, specificaties en frequenties van de vliegvelden etc. Daar gaat nog eeen hoop tijd in zitten. Zaterdagochtend moesten alle berekeningen qua tijd, sneheid en brandstof nog gemaakt worden en uiteindelijk hing ik om 11 uur in de lucht. Eén uur en drie kwartier later raakte de wielen de grond op Lake Havasu airport, prachtig gelegen aan de Colorado river en Lake Havasu city.
Mooi binnengekomen langs het meer en na twee landingen kon ik naar één van de FBO's taxieen. Er zijn hier een aantal aanbieders van brandstof die je proberen te lokken met mooie lounges, gratis eten en drinken. Ik wist al naar welke ik wilde gaan, dus kon snel parkeren. Vervolgens bij het restaurant op het vliegveld zelf gaan lunchen, wat overigens niet echt een succes was.
Na binnen in de lounge het weer en mail gechecked te hebben, had ik wel weer zin om te gaan vliegen.
De terugweg had ik gepland naar het zuiden om ook ten zuiden van Phoenix weer naar Falcon te vliegen. Na een landing op Buckeye en daarna Gateway ben ik direct weer naar Falcon gekomen. Een lange dag met dus het einde van het solovliegen tijdens het VFR-gedeelte. Er staat echter nog één solo op de planning, en wel in de nacht! Tijdens het IFR-traject gaat dit gebeuren.
Pim had zaterdag z'n VFR-check gehaald, dus een feestje was wel op z'n plaats! Prima vermaakt en zondag een rustig dagje gehad.
Vandaag vloog ik de volgende examentraining en morgen staat D41 op de planning. Het naar buiten kijken is dus bijna afgelopen. Nog even keihard ervoor gaan om de laatste VFR-checks ook succesvol af te ronden!


De Archer 88E op Havasu

Morgen laatste solo!

Eindelijk, ik kan morgen m'n S35 vliegen! Eerst bleek dat ik er niet opstond dit weekend, maar na wat conact met school sta ik er gelukkig wel op.
Afgelopen week al begonnen met de examentraining voor VFR. Het einde van eerste gedeelte hier in Amerika zit er dus aan te komen. Ik hoop volgende week VFR af te ronden. Vóór de eindcheck (D44), is D43 een interne check om te kijken of ik klaar ben voor het echte examen.
Maar eerst dus de laatste en langste solo, zoals bijna iedereen ga ik ook naar Lake Havasu.
Snel een verslag hiervan!

groetjes

Pakketje van Sinterklaas

Sinterklaas is weer in Nederland, maar de goed heiligman heeft blijkbaar een beetje omgevaren en hier iets achtergelaten.
Na de wanhopige kreet van Pim om hagelslag is hier gehoor aangegeven en kregen we gister van Lex, Otto, Victor en Daan een mooi pakket met hagelslag en drop!
Helemaal super! Bedankt!

Qua vliegen was het helaas een rustig weekje. Na D32 nog D33 gevlogen en vervolgens twee dagen vrij gehad. We zitten momenteel met een aantal mensen uit de groep bij de twee laatste en langste solo's. Daarbij kwam dat er een aantal kisten in onderhoud stonden deze week dus het schoot voor ons niet op. Donderdag vloog ik zogenaamd 'out of sequence' dus eerst D36 voor de solo's, zodat ik niet te lang stilsta. Vrijdag stond ik er werderom niet op en in eerste instantie vandaag ook niet.
Daar hebben we een handige oplossing voor gevonden aangezien Pim er voor twee vluchten opstond en die liever gesplitst had.
Zo ontstond het idee om naar Sedona te vliegen (voor een ontbijtje) en daarna weer terug naar Falcon. Ik vloog de heenweg en na een aantal landingen op Payson doorgegaan naar Sedona. Het weer was niet super maar ook daar moeten we mee omgaan en het gaf ook wel een apart effect. Op Sedona een lekker ontbijt genomen terwijl onze kist werd bijgetankt en toen wij ook volzaten kon Pim terugvliegen.
Erg leuk tripje gehad en morgen mag ik m'n 34 vliegen. Een drie uur durende solo dus weer aan de planning.







Max

D32

Heey allemaal,

Gisterochtend heb ik m'n 32 check gevlogen en gehaald!
Ik vloog met een instructeur die hier al bij een maatschappij vliegt en op freelancebasis af en toe instructie geeft en checks afneemt, een aarige man overigens.
Ik had naar Gila Bend gepland en eenmaal een paar mijl verwijderd van dat veld moest ik diverten naar Phoenix regional. Dat is best wel een stuk en het bleek dat ik geen goede koers had gekozen om te sturen. Ik wist gelukkig waar het lag, dus kon het wel vinden en na één landing weer weggeklommen. Eenmaal boven trok hij het gas dicht voor een gesimuleerde motoruitval. Veldje uitgekozen, alle procedures gedaan en goed uitgekomen. Vervolgens mocht ik de landingen op Chandler laten zien. Dit ging goed en hij wilde nog een (strakkere) diversion zien. De tweede keer kwam ik een stuk beter uit dus konden we teug naar Falcon. Er heerste hier echt een intense drukte waardoor ik buiten het luchtruim moest wachten. Na de laatste landing teruggereden en bij het debriefen kreeg ik nog wat aanmerkingen en tips over de diversion en de PFL, maar overall was het goed, dus geslaagd :)!
Vandaag vrij gehad en morgen weer een vlucht met m'n eigen instructeur. De twee vluchten hierna zijn de laastte twee solo's in het VFR-gedeelte.
Aangezien we met een groepje (Jeffrey, Jeroen, Albert en ik) bijna tegelijk de check hadden gehaald, besloten we gisteravond maar even weg te gaan. Het was een gezellige avond en vandaag weer sinds een tijdje bij het zwembad kunnen zitten, ook wel weer lekker.
Nu weer aan de planning!

Hoi!

Morgen D-32 check

Even een kort berichtje: na twee dagen niet te zijn ingepland sta ik er gelukkig morgen wel op voor m'n D32 check. Een stukje navigeren, diverten, landen en PFL's zijn onderdeel hiervan, wish me luck!

groetjes!

Navigatiesolo's

Heey hallo,

Na de misgelopen sessie van zaterdag kwam zondag de tweede kans om het rondje van drie uur te maken. Vanwege de planningsdrift is het Halloweenfeest dat hier nogal groots wordt gevierd aan ons voorbij gegaan.
We stonden er 's ochtends met z'n zessen uit onze groep tegelijk op. Nadat ik afgetekend was, naar m'n vliegtuig gegaan en alles klaargezet. Vervolgens de motor gestart en klaar om te gaan toen opeens Jeffrey bij de vleugel stond te gebaren dat ik naar achter moest kijken: Alweer een kist van de baan. De flitsende lichten van de brandweer kwamen al aanracen. Gelukkig wederom geen ernstig letsel maar wij konden weer afsluiten..
Gelukkig was het vroeg en er stond niemand na mij op het rooster. Een radio mee naar de Starbucks en afwachten maar. De baan werd na een paar uur vrijgegeven en met een vertraging van meer dan drie uur schoten zes Archers achter elkaar de lucht in.
Mijn route bracht me als eerste naar Wickenburg in het noordwesten. Daarvoor moest ik een vrij druk stuk luchtruim nemen waar ook veel geoefend wordt. Het werd veel van hoogte wisselen en goed rond blijven kijken.
Ik was de enige op Wickenburg dus aan de hand van de wind moeten bepalen waar ik ging landen. Na een paar circuitjes weer vertrokken.
Gila Bend, in het zuiden, was de volgende halte. Het was heerlijk rustig op zondagmiddag aan deze kant van Phoenix en kon m'n orientatiepunten gelukkig snel vinden.
Ook op Gila Bend was ik de enige en wederom een paar landingen gemaakt. Het stuk terug werd al snel weer bekend terrein en na wat oefeningen mezelf gedivert naar Gateway en toen terug naar Falcon. Mooie ervaring!
De volgende vlucht was weer twee uur dus had besloten iets meer in de buurt te blijven. Ik had een kleine planning gemaakt en al vrij snel gedivert naar Casa Grande.
De volgende vlucht was helaas geen cross-county dus heb erg lang geoefend op gesimuleerde noodlandingen en oefeningen in de lucht. Aangezien Falcon nog steeds één baan dicht heeft, bleef wederom alleen Gateway over.
Nu sta ik er morgen op voor m'n 31 met een andere instructeur dus de check komt weer dichtbij. Ik ga ervan uit dat ik die ook snel vlieg. Daarna staan helaas alweer de twee laatste solo's op de planning, dus daar ga ik nog maar iets moois van maken!
Voeren we nog iets uit naast het vliegen? vrij weinig momenteel. Er worden veel films gekeken aangezien we voor een goede prijs elke dag een nieuwe film kunnen huren. Ook zijn we naar Michael Jacksons 'This is it' geweest, vermakelijk maar apart!
Verder ontkwamen we niet aan een kappersbezoek hier. Vrij nerveus maar het viel mee ;)!
De temperaturen zijn gelukkig ook weer iets hoger.

Groetjes aan iedereen thuis!

Eén circuitje...

Even een iets snellere update.
Gisteren heb ik de eerste cross-country gevlogen (S-27). Ik had gepland naar Pinal, een apart veld aangezien er een heleboel grote kisten de crisis daar aan het 'uitzitten' zijn. Onder andere een aantal 747's van Martinair staan mooi te shinen, erg zonde maar toch mooi om daar zo dichtbij te vliegen.
Ik kwam aan en aangezien het ongecontroleerd is vraag je of er nog ander verkeer in circuit zit. Eén kist meldde zich en zei dat hij klaar stond op de baan maar moest wachten. Eenmaal dichterbij nog een keer gevraagd en daar stond hij: een 757 op de baan te wachten, klaar om te gaan. Ik zat inmiddels vrij dichrtbij toen hij zei dat het nog wel een uur kon duren. Oké, een 'echte' diversion dan maar!
Marana, een vliegveld 10 mijl ten zuiden van Pinal was geschikt dus snel alles geregeld en opgeroepen. Na een paar circuitjes weer terug gegaan over Pinal. Toch voor de zekerheid nog maar even gevraagd of de 757 niet toevallig ging opstijgen, maar hij stond nog steeds te wachten. De terugroute had ik iets anders gepland en net voor sunset geland met de baanverlichting al aan, heel mooi.
De dag erop gelukkig weer ingepland voor een 3 uur durende solo. Ik had een lange avond de route gepland om een compleet rondje om het luchtruim van Phoenix international te vliegen.
Vanochtend vroeg opgestaan om alle winden voor m'n hoogte op te zoeken voor de exacte koersen en snelheden.
Op school moet je vervolgens aan een instructeur laten zien wat je planning is en hoe je het gaat uitvoeren. Ook allemaal doorstaan en klaar om te gaan. De wind was flink aangetrokken maar kon nog wel weg. Ik kwam los van de grond en zag een klepje voorop open staan. Voor de vlucht check je altijd het oliepeil of het wel genoeg is. Voorop zit een luikje waarachter de olie te checken is en die was losgeschoten. Niks ernstigs maar toch besloten meteen te landen om te kijken. Gecheckt door maintenance en alles was in orde, maar toen ik weer startte was de wind echt buiten de limieten. Jammer maar helaas, dus toch maar gecancelled na één circuitje. Morgen weer een nieuwe kans.
Afgelopen week nog wel iets nieuws geprobeerd: golfen! Flink graspollen weg lopen maaien, maar wel goed om gelachen ;)!





De volgende check nadert ook alweer, ik verwacht deze (D32) eind deze week te vliegen. Nu weer aan de planning!

Hoi!

Cross Country en IFR

Een weekje stilte, dus ik zal even bij het begin beginnen..
Na m'n D24 check was ik gepland om direct S25 dezelfde middag te vliegen. Toen ik weer op school kwam en de voorbereidingen aan het doen was bleek dat er een klein kistje van de baan was geschoten (de tweede al deze week). Uit het raam konden we hem aan de kop van baan in het zand zin liggen. Gelukkig had de vlieger zelf niks maar was z'n vliegtuig wel kapot. Aangezien ik aan het eind van de middag stond ging die vlucht helaas niet meer door. De volgende dag was het gelukkig wel gelukt en heb ik gewoon weer landingen en andere oefeningen gedaan.
M'n instructeur was op vakantie dus kon ik pas maandag vliegen. Het bleek dat hij zondagavond vast zat tijdens het overstappen op de terugreis dus maandag was ook nog vrij.
Dinsdag kon ik dus eindelijk D26 vliegen. Op deze vlucht moest ik hem bewijzen dat ik compleet zelfstandig navigatievluchten kan voorbereiden en uitvoeren. Alle voorbereidingen gedaan en naar school gegaan. Het weer bleek niet optimaal met vooral harde rukwinden. Na wat overleg toch besloten om weg te gaan. De wind bleek nog veel heviger dan verwacht en ik vrijwel direct compleet van m'n koers geblazen. Voor het eerst in het vliegtuig misselijk geworden na flinke turbulentie en het proberen uit te zoeken wat m'n afwijking was op de kaart. Het plan was om een rondje om Phoenix te vliegen en toen we aan de andere kant hingen had de wind inmiddels een redelijke hoeveelheid zand en stof de lucht in gebracht waardoor het zicht snel verslechterde. Er waren inmiddels winden van meer dan 30 knopen actief en dat vliegt niet echt relaxed ;). We besloten toch maar terug te gaan naar Falcon geholpen door een aantal radiobakens en een referenties met de grond. Aan de andere kant van de vallei was het zelfs nóg slechter en kregen we geen klaring om richting Falcon te vliegen omdat het zicht te slecht was.
Vervolgens de frequentie opgeroepen die al het grote verkeer richting Phoenix naar de grote banen van Sky Harbour leiden. Zij 'stuurden' ons over Gateway dat nog net genoeg zicht had om doorheen te vliegen. Hoe dichter we bij Falcon kwamen, hoe het beter het gelukkig werd en gewoon met normaal zicht (zelf) kunnen landen. Vrij bizar hoe snel zoiets kan veranderen. De opzet van de vlucht was door het weer wel verpest waardoor ik het tweede deel bij normaal weer moest doen. Aangezien het wederom laat op de dag was kon ik de dag erna niet meer ingepland worden. Achteraf wel een goed verhaal, maar zonde van de vlucht. Vandaag bij een mooie heldere hemel, maar wel weer een stevig windje, laten zien dat ik het alleen kan en de endorsement is binnen :).
De komende vier vluchten zijn solo navigatievluchten waarbij ik dus alleen langere trips ga maken! Ik kan het weekend dus optimaal voor deze vluchten gebruiken.
Voor de rest is het hier een stuk frisser geworden deze week. Overdag wordt de 15 graden nauwelijks gehaald! Heel uitzonderlijk en wel weer even wennen aan deze Nederlandse taferelen. De voorspellingen worden gelukkig weer beter dus het zwembad wordt hopelijk snel weer bezocht!

Groetjes aan iedereen,

Max

D-24 check...

Heey!

Vanochtend weer lekker vroeg op om de beruchte 24 check te gaan vliegen. Vroeg op school om goed op tijd klaar te staan. Kwart voor zes begon m'n mondelinge overhoring over een aantal systemen en over de kaart. Heb me er doorheen weten te praten dus een klein half uurtje later stonden we klaar voor vertrek.
Een vertrek in noordelijke richting gemaakt en na een klein stukje 'slow flight' werd ik overvallen door een gesimuleerde motorbrand. Checklisten afgewerkt, zogenaamd opgeroepen dat ik een noodgeval had en ondertussen naar een mooi veldje gegleden. Hij geloofde dat ik uitkwam dus gas er weer op en gaan! Een paar honderd voet hoger echter: BAM! weer het gas dicht voor een simulated Engine failure after take-off (op lage hoogte na vertrek een motorstoring ). Een veldje verderop was geschikt dus toen kon ik weer omhoog klimmen.
Boven een steile bocht gedaan, een paar stalls en toen mocht ik naar Scottsdale vliegen voor de landingen. Een vrij druk veld met veel jets. Landingen gingen redelijk dus kon al snel weer terug naar Falcon voor een short-field landing. Nadat ik geparkeerd was vertelde hij het goede nieuws: PASSED
Nice! was er niet helemaal zeker van, maar zeker blij. Na even debriefen kon ik met een overheerlijk gevoel naar huis!
Overigens meteen erop gezet om vanmiddag nog m'n S25 te vliegen, dus het gaat hard ;)!

Groetjes aan iedereen thuis en veel plezier in Barcelona voor m'n vader en Opa Hans!

morgen D-24 check!

De volgende check is alweer in zicht, nadat ik gister m'n S-23 heb gevlogen is de volgende (check)vlucht D-24. Een short-field take-off, steepturns (45 &60), approach to stall, clean stall, slowflight, PFL, normal landings, flapless landing, precision landing, glide-in en een shortfieldlanding zijn een aantal van de oefeningen die ik moet laten zien. Ik stond er niet op voor vandaag, maar ga er vanuit dat dit morgen wel zo is. Nog even de tijd om de theorie weer goed op te frissen dus!

Voor de rest heb ik m'n tweede navigatie gevlogen naar Goodyear en op de terugweg mocht ik een speciale kap op zodat ik niet buiten kon kijken. Dit is een voorproefje op het volgende traject hier in Amerika: IFR-vliegen. Met behulp van bakens op grond en instrumenten in het vliegtuig kan je vrij nauwkeurig je positie bepalen en daar gingen we wat oefeningen mee doen.
Nu gauw maar weer de boeken in ;).

Hoi!

Druk weekje en Sedona

Goedemorgen!

Na een drukke week van zeven keer vliegen in zes dagen heb ik nu (verplicht) een dagje vrij. Aangezien de volgende vlucht weer met instructeur is, moet ik wachten tot zondag. Het lijkt er echter op dat dit ook een vrije dag gaat worden omdat hij al vol staat. Ik sta inmiddels op 21 vluchten en de volgende check (D-24) nadert snel, verwacht deze halverwege komende week te vliegen. Zo'n extra dagje vrij is dan nog wel even mooi meegenomen voor het nodige leerwerk!
Even teug naar m'n eerste navigatie, zoals ik had geschreven in het laatste bericht ging ik plannen en daar komt een hoop bij kijken. Ik had gepland naar Sedona via een vallei waar de Verde-river doorheen loopt. Na wat overleggen met m'n instructeur gingen besloot ik op een flinke hoogte vliegen om wel veilig over alle bergtoppen heen te gaan.
De volgende ochtend weer vroeg opgestaan om alle actuele winden voor mijn vlieghoogte op te zoeken en daarmee de koers die ik ging sturen te berekenen. Om 12 uur moest ik de lucht in, maar na wat vertraging ongeveer 1 uur weggegaan. De route was werkelijk prachtig en na een paar koersvranderingen zag ik Sedona met de karakteristieke rode rotsen al liggen in de verte.
We hadden besloten de wielen een keer de grond te laten raken en daarna weer terug te gaan. Het vliegveld ligt op een berg en vanwege de hoogte en evengoed nog hoge temperatuur presteert de motor minder goed. Aangezien dit ook een ongecontrolleerd veld is moest ik constant 'calls' maken waar je bent ten opzichte van het vliegveld. Werkelijk onbeschrijfelijke nadering gemaakt die vlak langs de rode rotsen gaat. Na het landen moest ik de flaps meteen één stand terugzetten zodat we zoveel mogelijk lift hadden om snel weer op te stijgen.


Sedona aiport vanuit de lucht (plaatje van internet)

Op de terugweg moest ik uitwijken naar een ander vliegveld, 'diverten' genoemd. Je simuleert dan dat er iets aan de hand zodat je snel moet bepalen waar je bent en waar je heen wilt. In ons geval was dat Payson, net als Sedona een stuk hoger gelegen dan Falcon Field. Op het moment dat ik moest uitwijken bepaalde ik exact waar ik was op de kaart en waar ik heen ging, vervolgens een rechte lijn getrokken en via een aantal vuistregels grofweg bepalen hoe ver het is en welke koers je moet sturen. Na een keertje de baan te hebben aangeraakt gingen we terug naar Falcon en nog tijd voor een aantal landingen hier. Al met al een hele mooie eerste navigatie-ervaring!
De volgende dag mocht ik S-20 vliegen en besloten volledig aan het landen te wijden op Gateway, waar ik lange tijd de enige was. Toen ik wegging gelijk omhoog gegaan met een MD-80 (passagierstoestel)!
Gisteren S-21 gevlogen waarbij ik erachter kwam dat m'n deur half open stond tijdens het vliegen! Ik zat nog in het circuit dus gevraagd aan de toren of ik mocht landen om hem dicht te doen ;)! Nadat alles weer goed zat weer weggegaan.
Binnenkort weer een update.

Groetjes!

ps. nog een aantal plaatjes die ik vorige week na het vliegen tegen zonsondergang had gemaakt.

Solo's!

Net de derde van een serie van drie solovluchtjes gevlogen.
Gisteren twee solo's achter elkaar gevlogen. Tussendoor even teruggkomen om te tanken en was nog net op tijd om Michiel te feliciteren met z'n eerste solo! Op de eerste vlucht lekker circuitjes geboord op Gateway en de tweede vlucht gewoon op Falcon.
Vanochtend stond ik er weer op voor S18. Exact tijdens sunrise de lucht ingegaan terwijl de baanverlichting net uit ging! We mogen tijdens solo's alleen landen op de zuidelijke baan en toen ik terug wilde keren bleek deze gesloten. Hmm, dan maar in het oefengebied blijven. Even overlegd met een aantal klasgenoten die daar ook hingen en toch maar besloten om te gaan aangezien het in noodgevallen wel mag. Toen ik binnenkwam ging de baan echter weer open dus geen problemen meer :).
De volgende vlucht is een navigatievlucht. Dit betekent dat je van tevoren een planning maakt en een route kiest aan de hand van punten op de grond die je uit de lucht goed kunt zien. Die route zet je op de kaart en je berekent koers, snelheid, hoogte, brandstofverbruik enz.
Ter introductie hierop besloten vanmiddag met Pim mee te vliegen die zijn tweede navigatie vloog. We zijn naar Phoenix Goodyear geweest dat meer ten westen van de stad ligt. Leuk om te zien en handig voor mijn eigen navigatievluchten nu!
Daarna m'n instructeur even opgezocht en gevraagd of ik naar Sedona mocht plannen.
Sinds ik hier twee jaar geleden tijdens de vakantie langs was gekomen wilde ik dit heel graag vanuit de lucht zien! Gelukkig stemde hij in dus mag ik daarheen gaan plannen. Héél veel zin omdat het echt supermooi is! Het vliegveld ligt op flinke hoogte en op een plateau van een berg, vrij apart dus. Hierover snel meer dus ;)!
Het schema loopt nu weer aardig vol aangezien de nieuwe groep ook gaat beginnen vanaf morgen dus we zullen zien.

Groetjes!

Kort weekend

Heey allemaal,

Na de eerste solo is inmiddels ook de tweede al een feit.
Donderdag meteen D-13 gevlogen voor weer wat airwork. Nu voor het eerst steepturns van 60 graden gedraaid. Wel even andere koek dan 45, waar dit in het begin al steil lijkt is 60 net alsof je hem helemaal omgooit en dan flink in je stoel wordt gedrukt. Hierna voor het eerst naar Gateway gewest. Gateway is een groot (militair) veld met drie parallelle banen die qua grootte lijken op de banen van Schiphol. Wel een beetje vreemd om met de Archer daar aan te komen, maar wel gaaf! Constant fighters van de Amerikaanse luchtmacht die ook circuitjes draaien.
Na deze dual stond vrijdag de eerste echte solo op het programma waarbij ik helemaal zelf weg ging van het veld, m'n oefeningen kon doen en weer terugkwam. Samen met Jeffrey en Dennis stonden we gelijk gepland en gingen we achter elkaar net na sunrise in take-off op weg naar de North-east practice-area. Het gezicht van de zon die opkomt en over de bergen schijnt waar we overheen scheren maakt het vroege opstaan meer dan goed. Lekker al m'n oefeningen gedaan en over de radio contact gehouden met de anderen.
De oefengebieden hebben een aparte frequentie waarbij je anderen constant vertelt wie je bent, waar je bent, wat je doet en wat je gaat doen.
Vervolgens Falcon tower opgeroepen dat ik binnen wilde komen en met de drie Archers kwamen we het circuit binnen. Door de drukte maar drie landingen kunnen maken, maar zeker genoten.
Aangezien 15 weer een dual was en m'n instructeur zaterdag vrij was had ik ook lekker een dagje vrij! Het was een geslaagd weekje dus vrijdagavond Scottsdale weer onveilig gemaakt.
Vanochtend vroeg (zondag) stond ik er gelukkig weer op. Voor een dual dit keer. Vooraf wat plannen gemaakt om over het drukke Phoenix Sky Harbour heen te vliegen, een van de grotere vliegvelden van Amerika. 's Ochtends nog even overlegd maar deze trip toch bewaard voor een andere keer omdat ik graag m'n endorsement voor Gateway wilde. Een endorsement is een soort bewijs die je instructeur geeft om bijvoorbeeld solo te gaan, maar ook om op bepaalde velden te mogen landen. Voor de rest veel noodprocedures geoefend die ook belangrijk zijn op komende checks.
Voor morgen sta ik er ook op voor m'n S-16 en S-17 achter elkaar. Dit betekent dat ik de Archer 40W voor drie uur mee krijg om hier in de buurt te gaan vliegen! Wellicht een ontbijtje op Gateway! Jammer is wel dat ik Michiel niet solo kan zien gaan.

Hopelijk dus snel een verhaaltje over deze vluchten!

groetjes!

'Student Pilot First Solo'

Na iets meer dan 15 uur vliegtijd en 59 landingen mocht ik vandaag voor het eerst helemaal alleen drie circuitjes vliegen!

Ik stond er wederom om 06:30 op, dus de wekker ging weer om half 4.
Het was weer koud 's ochtends dus voor het eerst met colbert naar school gegaan. Alles op school in orde gemaakt en met m'n instucteur het papierwerk gedaan. Voor je solo mag, moet de instructeur je een 'endorsement' geven. Dit is een soort bewijs dat je zonder brevet toch alleen weg mag.
Alles was klaar dus met zonsopkomst pruttelde we richting de baan. Na drie circuitjes een full-stop aangevraagd en teruggegaan naar het platform. M'n instructeur vond m'n landingen goed en vroeg of ik er vertrouwen in had. Uiteraard, ik kon niet wachten! Na wat laatste tips stapte hij uit en deed de deur dicht en was het stil.
Ik zat helemaal klaar dus tegen mezelf alle checklisten opgebrabbeld en de motor gestart. Vervolgens de taxiklaring gevraagd en kon ik naar de baan tuffen. Eenmaal voor de baan de toren opgeroepen: Falcon Tower, Archer four one eight one julliet holding short runway 22 left, ready for departure, Student pilot first solo.
Door de drukte moest ik even wachten en kon ik vervolgens klaar gaan staan op de baan. Hand op het gas voeten op de remmen en toen klonk de toren: 'Make left traffic runway 22 Left, cleared for Take-off'. Ik las terug en zei 'Take-off', voeten van de remmen en mijn hand schoof de gashendel naar voren. Die kleine 200 pond minder scheelde toch een hoop en ik schoot naar voren. Bij 60 knopen ging ook de rechterhand van de gashendel naar het stuur en hielp ik het vliegtuig de lucht in. Ik schoot omhoog en op 500 voet draaide ik de eerste bocht terwijl ik nog maar net de hele baanlengte voorbij was! Op de circuit hoogte van 1000 voet had ik nog een linkerbocht gedraaid en lag de baan links onder me. Het beviel wel, zo alleen in het circuit! Toen de baan eenmaal weer een stuk achter me lag ging het gas langzaam dicht en maakte ik een dalende bocht en kreeg de klaring om te landen. Ik gleed naar de baan toe en merkte met neerkomen dat die beweging iets anders was zonder instructeur, maar wel eindelijk de eerste sololanding!


De baan afgedraaid en mocht weer terugrijden naar het begin. Dit kunstje drie keer herhaald en ik kon terug naar school waar ik werd opgewacht door ee aantal klasgenoten en m'n instructeur. Ik was zijn eerste KLS-student die solo ging dus hij moest nog even wennen aan onze traditie.
Hij had een botte schaar dus de das afknippen duurde even en daarna op de schouders naar de auto om terug naar de springs te gaan.


Het is traditie om na de eerste solo de grond niet te raken en in uniform 'gedoopt' te worden in het zwembad.


Na de heerlijke duik omgekleed en op school m'n papierwerk ingevuld. Gelukkig waren al een aantal dingen gedaan waardoor ik m'n spullen kon pakken en terug kon.
Het gehele spektakel is gefilmd dus er komt een film, weet nog niet wanneer maar het komt in ieder geval! Foto's staan op Picasa te vinden via de link. Leuk dat een heleboel me hebben kunnen horen over de radio! Bedankt voor alle leuke reacties!

groetjes Max

D11 Passed!

Om maar met het goede nieuws te beginnen: PASSED! De eerste check in the pocket op weg naar die glanzende wing.

Vanochtend om half 4 opgestaan en om half 5 op school. De laatste voorbereidingen gedaan en gewacht op m'n checkinstructeur. Hij was iets later dus konden we meteen naar de kist en gingen we na de vlucht de mondelinge overhoring doen.
Gelukkig al veel vroeger in de kou (jawel, het wordt hier zowaar koud!) de preflight gedaan dus we konden meteen weg. Hij vertelde me dat ik het luchtruim van Falcon Field uit moest vliegen en de volledige procedure uit moest voeren om hier weer binnen te mogen komen. Door de lagere temperatuur presteert de motor beter, dus we klommen heerlijk weg. Na wat bochtjes om te kijken of de lucht helemaal vrij is, zag ik de banen van Falcon Field alweer een flink eind onder me liggen. Eenmaal buiten het luchtruim en gestabiliseerd op 3700 voet kon ik wat bochtjes draaien en het weer uitluisteren voor Falcon, een crewbriefing geven (wat gaan we doen en hoe) en de checklists voor de nadering. De toren weer opgeroepen dat ik eraan kwam en vervolgens een minder handige beslissing gemaakt om iets om te vliegen. Uiteindelijk dus met een kleine omweg het circuit binnengekomen en een normale landing gemaakt. Vervolgens nog één zonder flaps (je gaat daardoor harder op het laatst) en een landing zonder vermogen: je trekt het gas dicht en gaat zo snel mogelijk naar het begin van de baan. Ook nog een keer doorgestart toen er gesimuleerd werd dat de baan niet veilig was. Vol gas, flaps weer omhoog en nog een rondje.
Na de laatste landing teruggetaxiet naar school en in de kist al vlug wat gepraat over de vlucht. Uiteraard had hij een aantal punten die beter konden en waar ik op moet letten. Maar daarna zei hij: 'Wednesday is a perfect day to go solo, isn't it? see you upstairs'.
Hij vond het een 'good flight' en vond dat ik veilig alleen op stap kan met de Archer voor hopelijk vele mooie trips!
Nog een mondelinge overhoring gehad over een aantal systemen en de kaart. Ik kon daarna m'n papierwerk invullen en weer terug.
Als het rooster meewerkt, kan ik morgen dus eindelijk SOLO, een belangrijk moment in de opleiding en carriere! Helemaal alleen drie circuitjes boren om daarna m'n das te laten doorknippen en in het zwembad te worden gegooid. Echt onwaarschijnlijk veel zin in en zal ook snel een verhaal hierover plaatsten!

Bedankt voor de reacties!

Morgen D-11 Check!

Morgen sta ik er dan eindelijk op voor m'n allereerste vliegexamen hier in Amerika!
Om 06:30 local time mag ik aan een andere instructeur laten zien dat ik zelfstandig van het vliegveld weg kan komen, via de juiste manier weer terug kan komen en de benodigde (theoretische) kennis heb. Uiteraard zijn de landingen belangrijk en moeten ze vooral veilig zijn. Ik heb er zin in en hoop dat ik hierna snel solo kan!

Na donderdag gevlogen te hebben had ik vrijdag en zaterdag weekend. Vrijdag een klein beetje bij kunnen slapen om daarna bij een solo te gaan kijken. Nog even bijgekomen de rest van de dag en 's avonds besloten dat we maar weer eens weg moesten. Het werd wederom Scottsdale, maar een andere tent dit keer. De sfeer is behoorlijk anders dan het uitgaan in Nederland maar even goed leuk gehad en nog redelijk laat thuis. Twee uur later ging echter de wekker weer omdat Jeffrey en Jeroen solo gingen! De koude douche hielp met wakker worden en na Jeffrey ook nog Jeroen in het zwembad mogen gooien.
'S Avonds met een grote groep gebarbequed bij het zwembad maar aangezien er qua slaap niet heel veel was ingehaald, lag ik voor negenen alweer onder de wol. Zondag werd er namelijk weer gevlogen! Over het algemeen is het weer hier elke dag redelijk hetzelfde. Blauwe lucht, weinig wind en je kan zover kijken als je maar kan bedenken. Zondag was een beetje anders, het waaide namelijk.
Eenmaal op school vroeg m'n instructeur hoe het weer was en of ik wilde vliegen. Hij wilde nog wat crosswind-oefening doen dus opzich ideaal.
Ik wilde graag weg dus snel naar de kist en alles klaar gemaakt om te vertrekken. Nog even het weer uitluisteren: Aai, de wind werd harder. De instructeur stapte in en zei er niks meer over, dus los die touwen en gaan!
Toen m'n hand de gashendel naar voren bewoog voelde ik meteen dat we flink opzij werden geblazen dus flink corrigeren.
Al met al 13 circuitjes gevlogen en kapot doch voldaan uit de kist gekomen. Hard gewerkt en m'n instructeur vond dat ik klaar was voor de check, dus tevreden :).
Toen het rooster werd ingevuld bleek dat ik er voor maandag niet opstond. Vandaag vandaag weer vroeg op school voor een briefing van de instructeur over een aantal zaken m.b.t. solo gaan.
Zo uit eten omdat er weer een nieuwe groep is aangekomen, dat betekent dat wij hier al vijf weken zitten! De tijd vliegt ;)!

Groetjes,

Max

Vliegtripje

Na zeven dagen voor zes uur opstaan is het weekend een welkom moment om wat slaap te pakken en de nodige zaken te leren voordat zondag de cyclus weer opnieuw begint.


Dinsdag de achtste missie gedaan dat wederom alleen circuitwerk was. De wind was een stuk sterker en kwam vooral van opzij waardoor ik flink moest corrigeren om recht op de baan af te vliegen. Wederom dus de landingen geoefend.
Het meest kritieke punt van een landing ligt vlak boven de baan. Als je over de baan komt en het punt nadert waar je je wielen graag wilt hebben, gaat het gas langzaam dicht en breng je de neus langzaam omhoog. Doing this, is het belangrijk de neus recht te houden en te corrigeren voor de wind omdat je dan snel wordt weggeblazen. De kist glijdt door als de snelheid terugloopt en is er een zachte plof te horen is als we neerkomen (als het goed is). Maak je de beweging te vroeg of te snel dan ga je weer omhoog om vervolgens HARD neer te komen. Doe je het te laat, dan vlieg je het glijpad de grond in en voel je dat op z'n zachtst gezegd ook wel. Een prachtig spel waarbij je elke keer die belangrijke inschatting moet maken zodat je mooi en smooth neerkomt.

Vandaag de negende gevlogen waarbij ik eerst vloog, wederom naar Phoenix Regional dat nog steeds echt absurd klein is. Tijdens het uitklimmen Pim de magische radiocalls 'Student pilot first solo' horen maken aangezien hij voor eerst echt alleen wegging! Jammer dat ik er niet bij kon zijn, maar hopelijk snel zelf!
Onderweg een aantal stalls en steepturns gemaakt en 4000 ft. boven het veld trok m'n instructeur het gas dicht: simulated engine failure. Snel de neus naar beneden voor de optimale glijsnelheid en de landingsplaats uitkiezen: in dit geval het vliegveldje. Ik maak snel een planning hoe ik daar zonder motor heen kan dalen en een verkapt circuitje kan vliegen, checklisten doen en de radiocalls maken. Door de hogere snelheid en het gebrek aan motorvermogen is het een steil stuk naar de baan. De breedte van de baan maakte het hier nog iets spannender, maar kwam toch 'gewoon' op de baan ;)!
Hierna nog 3 verschillende circuitjes gevlogen waarna we naar Casa Grande zijn gevlogen. Wederom een ongecontroleerd veld waar je elkaar vertelt waar je zit en wat je gaat doen. Na een volledige landing uitegstapt om te tanken en Michiel vloog het volgende stuk via Phoenix Regional terug naar Falcon.


prachtige blauwe lucht bij de Archer op Casa Grande


Ook een learjet op Casa Grande

Terug op Falcon waren net op tijd om Albert te feliciteren met z'n eerste solo.
Waarschijnlijk kan ik zondag D10 vliegen en alles goed gaat maandag de D11 check.
Een andere instructeur kijkt dan of ik veilig zelf weg kan komen en op verschillende manieren kan landen. We zullen zien, maar nu eerst even weekend waarin er hard geleerd moet worden voor het eerste echte vliegexamen!

groetjes!

Landen!

Jawel! na wat vertragingen begint het er nu weer aardig op te lijken. Gister D06 gevlogen en vandaag tijdens D07 bijna m'n aantal landingen verdubbeld.

Eerst even naar het begin van het weekend. Het bleek dat zondag de eerste vlucht met m'n nieuwe instructeur zou worden dus dat ik zaterdag nog vrij was. Er kon dus weer iets gedaan worden. Het werd een middagje in de vorm van een grote band huren en in een paar uur 'Saltriver' afdobberen en ondertussen vele Amerikanen ongeveer alle regels zien overtreden op het gebied van alcohol - drugsgebruik. De budweisers zijn niet aan te slepen en het is af en toe net Amsterdam qua kruidige lucht. Een paar Hollanders met onze 'geweldige' accent vinden ze wel leuk en omdat ÈÈÈMSTERDAM snel wordt gekoppeld aan het gebruik van de hierboven genoemde middelen; 'That must be heaven overthere!'
Aangezien dit het laatste weekend was dat het verhuurbedrijf open was hebben we het zondag nog eens dunnetjes over gedaan. Het verveelt niet snel namelijk, echt relaxen en altijd weer nieuwe mensen die alles van je willen weten. Aan het eind kunnen ze niet meer naar de bus kunnen lopen vanwege het verhoogde promillage.

Zondagochtend is er dan ook eindelijk weer gevlogen! De nieuwe instructeur is een aardige, vrij jonge man. Hij heet Mr. Srikier en kan het allemaal goed uitleggen en geeft ons in de lucht veel vertrouwen. Aangezien beurtje zes o.a. in het teken stond van Practice Forced Landings (gesimuleerde motorstoring en daarna bijna landen) oftewel PFL's, zijn we naar een uiterst klein veld gegaan dat een stukje ten zuiden van Phoenix ligt: Phoenix Regional. Dit veld heeft geen toren die het verkeer controleert dus je moet elkaar vertellen waar je bent, wie je bent en wat je gaat doen. Zo kan je rekening houden met anderen, maar is het ook belangrijk om ongelofelijk goed te kijken waar eventueel ander verkeer zich bevindt. Het heeft ook echt een gruwelijk smalle baan, even een kleine vergelijking: de baan daar is ongeveer evnet zo smal dan de taxibanen op Falcon en ziet er vanuit de lucht uit als een fietspad! Boven het veld trok m'n instructeur zelf het gas dicht om de PFL op een airfield voor te doen. Als de motor (gesimuleerd) uitvalt duw je als eerst de neus naar beneden in een bepaalde stand zodat je het verst kan glijden. Vervolgens kies je een veld waar je gaat landen en hoe je gaat aanvliegen. Daarna werk je een aantal checklists af en maak je de 'Mayday-call' voor de hulpdiensten. Vlak boven het veld geven we weer vol gas om veilig weg te klimmen.
Op Phoenix Regional bleven we echter in het circuit en zodra we het begin van de baan aan de linkerkant passeerde, trok hij het gas dicht en moest ik naar de strip sturen. Je draait dan heel kort omdat je zonder motor niet heel ver kan komen als je maar op 300 m. zit. Geweldig mooi om hem op dat kleine stripje neer te zetten om weer full power te geven!
Hier een filmpje van iemand die op dit veld landt, niet ik. Wij mogen geen foto's/films maken tijdens het vliegen, maar toch een idee hoe het er daar uitziet:



Vandaag om half 7 D07 gevlogen waar we alleen in het circuit van Falcon field bleven. Prachtig gezicht hoe de zon opkomt en iedereen die nog in het donker z'n kist aan het conroleren is. Hieronder een plaatje van hoe zo'n circuit er nou ruimtelijk uitziet:



Ik heb er vandaag zo'n 12 van deze gevlogen in allerlei vormen en dat is machtig mooi om te doen.
De eerste mensen uit onze groep zijn inmiddels al solo gegaan en de rest heeft deze dagen hun check. Dit is om te bewijzen dat je alleen de lucht in kunt én weer terug kunt komen.
Allemaal een lang verhaal en hoop dat het allemaal te volgen is voor iedereen. Maar hopelijk zijn de termen iets duidelijker.
Verder heb ik met Pim nog een volleybal gekocht zodat we af en toe een balletje kunnen slaan in het squashzaaltje hier in het complex.
Morgen vlieg ik om half 6 's avonds Nederlandse tijd. Als het goed is ben ik dan weer over de radio te horen met het callsign Archer four zero Whiskey.
Nu maar even eten en binnenkort weer een verhaaltje over de gebeurtenissen!
Voor ik het vergeet hier één van de groepsfoto's die vorige week zijn gemaakt op het platform. Ik sta in de laatste rij de zesde van rechts.



groetjes,

Max

New instructor

Goedenavond,

Na een aantal mailtjes naar Mr. Haber (training manager) en een gesprekje vandaag hebben we eindelijk een oplossing voor het gebrek aan vliegen.
Aangezien onze huidige instructeur vier studenten heeft uit onze groep en twee uit de eerste groep van onze klas, kunnen we gewoon minder ingepland worden dan de rest van de groep. Daarbij moet de planning blijkbaar nog uitvinden dat zonsondergang betekent dat het donker wordt en aangezien wij op zicht vliegen is een beetje licht wel handig :-).
Door deze redenen zijn Michiel en ik gekoppeld aan een nieuwe instructeur. We zijn vanaf nu zijn enige twee studenten dus qua tijd zit het wel goed! Mr. Haber vertelde dat we elke dag kunnen vliegen vanaf zaterdag of zondag om weer helemaal bij te komen, dus dat is goed nieuws. Opzich wel jammer omdat Mr. Waters ook gewoon goed lesgaf. We zijn hier echter om te vliegen dus dit is waarschijnlijk de beste oplossing.

Gisteren toch beurtje vijf gevlogen. Na exact een week niet gevloegen te hebben viel het me nog alles mee en wist ik het gelukkig nog redelijk en ben weer veilig teruggekomen ;).
Eerst zelf naar het oefengebied gevlogen voor een aantal stalls. Daarna deed m'n instructeur een aantal ground reference manoeuvres voor. Je kiest bijv. een veld uit en daar ga je een rechthoek omheen vliegen. Klinkt makkelijker dan het is, vooral vanwege de wind. Het doel is dan ook dat je goed opstuurt tegen de wind als je verschillende richtingen vliegt met een vaste referentie op de grond.
Daarna nog een S-bocht gevlogen om een weg (gaat het erom dat het een lang recht stuk is) en een cirkel om een vast punt. Ook dit is om de invloed van de wind te begrijpen en deze is groot.
Na deze manoeuvres ook nog een slip gemaakt. Je gooit dan je rudder (richtingsroer die je met je voeten bestuurt) naar rechts en je stuur naar links (of andersom). Je plaatst de kist dan helemaal schuin in de luchtstroom waardoor je veel meer weerstand hebt, gevolg is dan ook dat je als een baksteen uit de lucht valt! Dat is een beetje overdeven maar over een korte afstand daal je wel behoorlijk, best leuk.
Vervolgens het weer beluisterd over de radio, checklisten gedaan, de toren van Falcon Field opgeroepen om weer terug te gaan naar het veld. Er stond deze dagen een flinke wind die tegen de limieten aanzat en die het landen dus vrij lastig maakte. Bovendien waren we al redelijk door de tijd heen dus na de landing meteen teruggetaxiet.
Heerlijk om na een week weer te vliegen, maar eenmaal terug bleek dat ik er de volgende dag wéér niet opstond. Het was al te laat en het rooster was definitief. Vandaag nog wel gebackseat bij Michiel, waarna we ook op vlieggebied afscheid konden nemen van Mr. Waters.
De nieuwe instructeur heeft zijn weekend op vrijdag en zaterdag, dus wij ook. Hij kon hopelijk deze week wel op zaterdag vliegen aangezien wij wat in te halen hebben, dus laten we het hopen. Morgen gaat wel de eerste uit onze groep solo! Jorne heeft vandaag z'n check gehaald dus morgenochtend kunnen we hem het zwembad ingooien!

Een aparte wending, maar hopelijk nu eindelijk iets meer vliegverhalen op de blog!
Overigens vermaak ik me wel prima hier! Gelukkig houden de fitness en het zwembad me nog aardig van de straat!

groetjes

Filmpje!!

En hier de film van het varen! Enjoy !

Qua vliegen wederom iets minder. Stond erop voor vanochtend maar kreeg te horen dat m'n instructeur ziek is zodat ik nu voor de zesde (!) dag achter elkaar niet kan vliegen. Daar moet dus even iets aan worden gedaan.
Gisteren nog met Lex naar een grote mall in Scottsdale geweest; een grote, echte Amerikaanse mall, maar wel mooi! Nieuw overhemd gekocht en de rest van de dag geleerd.
Nu maar even sporten en zwemmen om vanmiddag maar weer te gaan leren.

groetjes

Saguaro Lake

Heey!

Het is een tijdje terug dat ik iets heb geplaatst, vooral omdat er niet echt iets viel te melden. Sinds woensdag niet meer gevlogen dus dat is niet echt ideaal. Een combinatie van een vol rooster, instructeur die het druk heeft en véél kapotte kisten hebben voor deze lange vliegloze periode gezorgd. Toch weer goede hoop dat ik dinsdag beurtje vijf mag vliegen!
En wat doen we als we lang vrij zijn? Dan gaan we leuke dingen doen! Donderdag en vrijdag niet heel veel gedaan. Vrijdag nog wel met een groot deel van de klas gaan eten hier in de buurt, erg gezellig.
Zaterdag zijn we met de hele groep van de KLS (60 à 70 mensen) bij de vliegtuigen op foto geweest, aangezien de KLM haar 90-jarig bestaan dit jaar viert.
Ook stond ik zaterdag om 18:33 op het rooster om te vertrekken voor een vlucht van 1:20 uur. Handig, aangezien de zon ondergaat om 18:39 en we dan niet meer mogen vliegen. Hierdoor ik ook niet echt iets kon doen en pas vlak daarvoor kunnen cancellen.
Na de foto weer met een hele groep gaan eten en daarna naar de bioscoop geweest, drie keer raden welke film....
Juist, The Hangover! Ga elke keer maar weer mee met mensen die hem nog niet gezien hebben en ik blijf lachen!




even draaien!

We hadden daarvoor al het geniale idee om vandaag (zondag) met z'n tienen een speedboot te huren en op Saguaro Lake (meer in de buurt) te gaan varen. Nog een hoop geregel maar uiteindelijk 's ochtends om acht uur vertrokken om de boot + trailer te gaan halen en naar het meer te rijden. Ondertussen met een andere auto alle boodschappen gedaan zodat we ongeveer gelijk aankwamen. Spullen ingeladen en varen maar! We hadden een gruwelijk geluidssysteem, twee jetmotoren met in totaal 220 PK, dus dat voer lekker door ;)!
Na een beetje rondgescheurd te hebben gingen we in banden achter de boot hangen. Erg leuk, maar met harde klappen op het water tot gevolg!








We gingen om beurten met een groepje aan de kant zitten zodat het wat harder ging. Echter, toen we op het meer aan het waterskieen waren, raakte het touw waar je je aan vasthoudt verstikt in de motor. Elmar probeerde nog om het onder water los te halen maar dit bleek te lastig. Vervolgens op de andere motor terug proberen te varen toen deze, nog levende motor, besloot een flinke steen op te zuigen. De rest zat nog aan de kant toen wij dit probeerden op te lossen met z'n vijven. Uiteindelijk de motor met het touw weer deels aan de praat gekregen en de rest opgehaald. Het bleek helaas het einde van het highspeed varen. We moesten namelijk opeens weer met tien man op een maar half werkende motor een heel stuk terugvaren en dat duurde lang. Eenmaal terug de boot met moeite uit het water gesleept met de auto van Ramaon die iets hoger is.
Een deel van de steen kwam uit de uitlaat maar er zit nog steeds een deel muurvast en ook een stuk touw had besloten zich flink om de rechtermotor te wikkelen.
Wel jammer, maar alsnog prima vermaakt. Alleen morgen even zien hoe we het met de verhuurder op gaan lossen, komt vast goed.


Gelukkig nog regelmatig contact met iedereen via skype, mail, msn, hyves en blog etc. etc. Hartstikke leuk!
Hopen dat de almachtige schemagoden me iets gunstiger gezind zijn deze week qua viegen!

Hoi!

Radiostilte...

Goedenavond,

Na vier lange dagen ben ik eindelijk weer verbonden met de rest van de wereld. Waarschijnlijk kreeg de buurvrouw door dat haar snelheid wel heel hard terugliep want opeens hadden we geen internet meer. Maandag meteen internet met TV geregeld. Dit werd echter vandaag pas aangesloten dus ik loop een beetje achter.

Even terug naar de rest van de belevenissen..
Zaterdagavond wordt hier meestal gezamelijk gebarbequed bij het zwembad. Dat was hartstikke gezellig en daarna zijn we dan nu wel echt naar de enige 18+ tent geweest: 'The Buzz'. Wederom een erg aparte ervaring, Amerikanen gaan blijkbaar bij het minste of het geringste HELEMAAL los. Lekker colaatjes gedronken en een beetje (weg)gekeken hoe zelfs de allerdiksten uitdagend probeerden te dansen. Rond half twee weer teruggegaan en de zondag bij het zwembad gelegen en geleerd.
Maandag was ook een vrije dag en toen 's middags bleek dat ik er dinsdag ook niet opstond, heb ik dit maar even gemeld. Dus een uurtje later stond ik wel op het rooster om de derde missie te vliegen.
De derde missie moest ik in één keer het meeste zelf doen. De eerste twee vluchten waren vooral introductie en mocht ik in het oefengebied het meeste zelf doen.
Ik moest nu echter zelf de communicatie met de toren doen, crewbriefings (vertellen wat je gaat doen aan de crew) geven, checklists afwerken en natuurlijk sturen. Dit is best lastig omdat er vaak een hoop tegelijk komt. Wel een mooi gevoel als je dan eenmaal bij de baan staat en zegt: 'Falcon tower, Archer 961 Whiskey Golf holding short runway 22 left, ready for departure'. Vervolgens kreeg ik de klaring om op te stijgen. Enkele seconden later gaf ik vol gas en schoot onze prachtige Archer de lucht in. In het oefengebied vervolgens weer het airwork en ook gewone dingen als bochten, klimmen en dalen gedaan.
Na een tijdje weer terug naar Falcon Field om een paar circuitjes te doen.
Hierbij raken we de baan aan bij het landen om vervolgens weer vol gas te geven om weer op te stijgen. Je vliegt dan een rechthoekig patroon om de baan waar allerlei procedures en checklisten bijhoren. M'n instructeur hielp hier nog en zorgde dat ik veel kon sturen, erg leerzaam.
Vandaag D04 gevlogen die qua inhoud redelijk hetzelfde was. Ik moest alleen nóg meer zelf doen, vooral bij het naderen van het vliegveld. Ook tijdens de circuits meer zelf gedaan en echt ongelofelijk genoten! De zon ging bijna onder dus het was niet meer zo turbulent, een prachtig gezicht met de lage zon en elke keer proberen de kist mooi in te draaien voor de baan.
Al het papierwerk binnen weer gedaan en daarna met Jeffrey, Jeroen, Michiel, Michiel en Pim gegeten bij de Applebee's, erg gezellig :-)!
Morgen sta ik er niet op dus moet er weer volop geleerd worden.


In de cockpit van de Archer en ja, normaal houden we het stuur andersom vast!



We kregen vanochtend het vreselijke bericht dat er twee NLS-studenten (andere Nederlandse vliegschool) in Portugal samen met hun instructeur zijn omgekomen. Ook hier, aan de andere kant van de wereld sloeg dit nieuws in als een bom. Verschrikkelijk dat zoiets kan gebeuren, bijna niet voor te stellen hoe het daar moet zijn..




Na weer vanaf half 10 tot half 7 op school te hebben ben ik nu wel weer aardig moe!

De groetjes aan iedereen en wederom bedankt voor de reacties!

Max

D02, Lang weekend en uitgaan

Nadat ik woensdag de eerste vlucht had, stond ik donderdag meteen voor de tweede vlucht ingeroosterd. Iets later in de middag waardoor het zo mogelijk nog turbulenter was. De vlucht was ongeveer hetzelfde ingedeeld als de eerste alleen deed de intructeur wat airwork voor:
Steepturns: Dit zijn bochten met een grotere helling. Op dit moment doen we met 45 graden helling, maar over een tijdje ook met 60 graden! Omdat je nog steiler draait moet je ook meer trekken aan je stuur om je hoogte te houden. Hierdoor word je flink in je stoel gedrukt en dat is best leuk ;)! Nadat m'n instructeur het had voorgedaan mocht ik het links- en rechtsom ook proberen. Best moeilijk maar wel leuk.
Slow flight: Het gas wordt teruggebracht, de snelheid loopt terug en de flaps worden uitgegooid. Als we 60 knopen bereiken (ong. 110 km/h) gaat er weer gas bij om die snelheid én hoogte vast te houden. Ik mag dit de volgende vluchten zelf gaan proberen.
Stalls: Er zijn verschillende soorten stalls. Echter, waar het op neerkomt is dat het gas dichtgaat en je de neus van de kist omhoog trekt om hoogte te blijven houden. Er komt een punt waar de luchtstroming de vleugel niet meer kan volgen en de lift wegvalt, dat is een stall. De neus valt dan naar beneden en we geven vol gas om weer naar de oude hoogte terug te klimmen. M'n instructeur had twee versies voorgedaan.
Binnenkort beginnen we ook met PFL's, oftewel practice forced landings. Het gas gaat dicht en je simuleert alsof de motor uitvalt. Vervolgens aan mij de taak om een geschikt veld (meestal in de woestijn) te vinden waar we kunnen landen.
Na mijn vlucht bleek dat Michiel niet meer kon vliegen omdat de thunerstorms iets te dichtbij waren gekomen. Normaal blijven ze achter de bergen hangen maar nu kwamen ze de vallei in.

Ons vliegtuig, Piper Archer



Excuses voor dit lange technische verhaal maar nu is duidelijk wat we daarboven zoal doen, afgezien van het landen dat we binnenkort ook uitgebreider gaan behandelen.
Vrijdag stonden we er niet op en vrijdagmiddag bleek dat zaterdag ook vrij was. M'n instructeur heeft zondag en maandag weekend, dus ik ook. Dit betekende vier dagen achter elkaar vrij, niet echt ideaal dus..
Dus gisteravond met een groepje besloten naar de film te gaan. Het werd wederom The Hangover, al heb ik die inmiddels al een paar keer gezien. Toch weer geweldig gelachen, ook om de amerikaanse vrouw die naast me popcorn zat te eten tot ze erbij neerviel, terwijl ze eigenlijk niet meer in de stoel paste.
Teruggereden naar de Springs en een beetje gekeken wat we nog konden doen. Over het algemeen is het 21+ hier maar er zijn wat uitzonderingen. Niet geschoten is altijd mis, dus zijn we met z'n vieren (met 3 klasgenoten) richting Scottsdale gereden. Waar wij naar op zoek waren was deze avond geen 18+ en uiteindelijk wel bij één tent van 18+ naar binnen geweest, maar dit bleek iets te ordinair... Wel gelachen maar snel weer weggegaan.
Vandaag misschien nog backseaten bij Michiel die aan het eind van de middag op het rooster staat en voor de rest van het weekend wordt nog een invulling gezocht. Er moet ook geleerd worden, want er wordt vanaf beurtje drie al meer van ons verwacht in de vorm van procedures en checklisten. Werk aan de winkel dus, maar nu eerst even zwemmen!

groetjes uit het warme Mesa!

First day of flying

Eindelijk was het vandaag dan zover.
Na een redelijk normale nacht vanochtend om half 7 opgestaan en alle spullen gepakt en in de flightbag gepropt. Pim en Michiel (Melksnor) stonden er nog niet op vandaag maar Pim ging 's ochtends backseaten bij Jan-Willem. Melksnor ging daarom met ons mee de weerbriefing in elkaar draaien op school. Toen we eenmaal het actuele weer hadden konden we de planning afmaken (de actuele wind is nodig voor bepaalde berekeningen).
De intructeur (Mr. Waters) ontmoet maar hij moest nog enkele andere dingen regelen voordat we konden briefen. Het is overigens een aardige man die vertelde dat de eerste vlucht slechts een introductie is en dat hij het meeste voor ons zou (voor)doen.
Na deze zaken te hebben besproken konden we naar de kist om te preflighten (checken of alles heel is en of er genoeg brandstof inzit).Deze keer deden we dit samen zodat we het voortaan alleen kunnen doen. We vlogen op de N-962WG (het nummerbord van het vliegtuig). Michiel nam de eerste vlucht voor zijn rekening en na een pauze van een half uur en opnieuw getankt te hebben mocht ik in de linker voorzetel plaatsnemen. Opnieuw gepreflight en het actuele weer beluisterd over de radio. De intructeur deed vervolgens alle checklisten en de take-off. We stegen op in zuidwestelijke richting om daarna naar de Northeast practice area (oefengebied) te vliegen. De instructeur had de controls nog totdat we het oefengebied invlogen en ik zelf mocht sturen!
We vliegen de eerste 44 beurtjes puur op zicht, dit betekent dat je dik 80 % van de tijd naar buiten kijkt. De stand van het vliegtuig check je aan de hand van de ECHTE horizon en niet op je instrumenten en dat is wel een beetje wennen. De hoogte en snelheid scan je even binnen maar dan moet je snel weer naar buiten kijken!
We begonnen met wat bochten tijdens een rechte vlucht. De intructeur zegt dan bijvoorbeeld: 'Make a left turn towards that big mountain there'. Dan kijk je, stuur je in en als het object waar je op richt in zicht komt rol je mooi uit zodat je op dezelfde hoogte als daarvoor er naartoe vliegt.
Na de bochten mocht ik wat klimmen, aflevelen en dalen met ondertussen bochten.
De tijd vloog letterlijk voorbij dus gingen we al weer snel weer richting het zuiden om het luchtruim van Falcon Field (onze thuisbasis) weer in te vliegen. We werden geklaard voor een straight in (recht op de baan afvliegen) waarna een touch and go volgde (landen en direct doorstarten). Hierna draaide we een rechthoekig patroon (circuitje) om weer te landen, nu wel echt. Mooi om te zien hoe Mr. Waters dit deed: vliegen, kijken, checklists en ondertussen elke stap rustig uitleggen met een prachtige landing! Het was een supermooie ervaring!
De kist vervolgens teruggeduwd en vastgezet om binnen te gaan debriefen. Doordat alles was uitgelopen konden Rob en Elmar, die na ons op het rooster stonden, niet meer vliegen. Toch met z'n vieren een uitgebreide briefing van de instructeur gehad waarin duidelijk werd dat we flink aan de studie moeten aangezien de 11e vlucht in principe een examen is om te zien of je de volgende vlucht solo mag! We hadden daarom gister al een poster gekocht me de cockpit van ons toestel (Piper Archer) om snel alle knopjes te kunnen vinden en de checklisten goed te kunnen oefenen.
Eenmaal thuis snel omgekleed en bij de Griek hier in de buurt gegeten. Morgen sta ik weer op het rooster dus nog even de boeken in ;)!
Pim had gister de eerste serieuze aanvaring met de politie hier toen hij besloot een dragrace met deze zelfde politieauto te doen (grapje). Check zijn blog voor het hele verhaal!

Groetjes!

ps. bedankt voor alle reacties, echt superleuk om te lezen!
We werken aan Pim z'n blog maar op een duistere manier lukt het daar niet, we proberen het snel te regelen.
pps. Ik heb een aparte link gemaakt zodat je meteen in het menu met alle albums met foto's komt!

xxx